Reklama

Święto Akademii

2018-06-06 12:21

Piotr Lorenc
Edycja sosnowiecka 23/2018, str. II

Piotr Lorenc
Podczas uroczystości nadania tytułu doktora honoris causa prof. Wiesławowi Banysiowi

To było wielkie święto nauki i uhonorowanie błyskotliwej kariery uniwersyteckiej. 28 maja w Pałacu Kultury Zagłębia w Dąbrowie Górniczej odbyła się uroczystość nadania tytułu doktora honoris causa Akademii WSB prof. zw. dr. hab. Wiesławowi Banysiowi

Historię godności doktora honoris causa tworzą wielkie indywidualności, wybitni ludzie, autorytety moralne, liderzy życia naukowego, społecznego, gospodarczego, kulturalnego, osoby, które są symbolami swojego czasu, stanowiąc inspirację dla tych, którzy są świadkami ich codziennej troski o rozwój drugiego człowieka i otoczenia. Nadając tę najwyższą godność akademicką prof. Wiesławowi Banysiowi, społeczność akademicka i Senat WSB pragną wyrazić swoje najwyższe uznanie dla dostojnego doktora, osoby przyczyniającej się do kształtowania otaczającej nas rzeczywistości w sposób niezaprzeczalny – powiedziała rektor Akademii WSB prof. nadzw. dr Zdzisława Dacko-Pikiewicz.

W słowie wprowadzenia pani rektor wskazała, że prof. Banyś to człowiek o imponującej biografii, człowiek czynu, świetny organizator i lider wielu ważnych dla polskiej nauki instytucji, także w „złotym trójkącie” współpracy: nauka – biznes – samorządy. Nade wszystko to nauczyciel i mistrz cieszący się wielkim uznaniem oraz szacunkiem środowisk akademickich w kraju i na świecie.

– To zaszczyt dla Akademii WSB, iż pierwszy w jej historii tytuł doktora honoris causa przyjmuje osoba reprezentująca najlepsze europejskie tradycje uniwersyteckie. Taka uroczystość ma również po raz pierwszy miejsce w historii ponad 100-letniej Dąbrowy Górniczej, gdzie nasza uczelnia odnawia tradycje akademickie – powiedziała prof. Zdzisława Dacko-Pikiewicz.

Reklama

Promotorem doktoratu był prof. dr hab. med. Wojciech Nowak – rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. on też wygłosił laudację. – Nadanie godności doktora honoris causa to wydarzenie wyjątkowe i splendor dla każdego środowiska akademickiego. To zaszczyt, którym społeczność akademicka wyraża cnotę, choć ta przecież nagrody nie czeka. To godność zastrzeżona tylko jednostkom wyjątkowym. Przyznając honorowy doktorat, wskazujemy postać wybitną, o sile oddziaływania wykraczającej daleko poza obszar własnego środowiska naukowego. Prof. Banyś jest wybitnym językoznawcą o uznanych osiągnięciach naukowych, stanowiących liczący się wkład w tej dziedzinie, zwłaszcza w językoznawstwie francuskim i romańskim, tak teoretycznym, jak i stosowanym – przypomniał prof. Wojciech Nowak.

Podczas uroczystości nie tylko mówiono i chwalono naukowe dokonania prof. Banysia. On sam również wygłosił specjalny dedykowany wykład o znamiennym tytule: „Po co nam Uniwersytety?”. – Uniwersytety od zawsze, a tym bardziej teraz, są uczelniami nie tylko tworzącymi i pogłębiającymi wiedzę, nie tylko propagującymi i pielęgnującymi mądrość, która tę wiedzę musi uzupełniać i częściowo wskazywać, jak ją wykorzystać, ale także uniwersytetami wartości. Ich potrzeba w nowoczesnym społeczeństwie jest koniecznością cywilizacyjną – powiedział wykładowca.

Prof. Wiesław Banyś od 2015 r. jest członkiem zarządu European University Association – stowarzyszenia zrzeszającego uniwersytety, krajowe konferencje rektorów oraz sieci szkół wyższych z 47 krajów, wiceprzewodniczącym Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W latach 2008-2012 przewodniczył Konferencji Rektorów Uniwersytetów Polskich a od 2012 do 2016 r. – Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich oraz Regionalnej Konferencji Rektorów Uczelni Akademickich. Za swoją pracę naukową i organizacyjną w 2014 r. został uhonorowany najwyższą godnością akademicką – tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Od wielu lat jest zaangażowany w prace na rzecz rozwoju nauki i szkolnictwa wyższego zarówno w Polsce, jak i w Europie. Prof. Wiesław Banyś to nasz krajan. Urodził się bowiem w Olkuszu. Więcej o jego osobie i dokonaniach naukowych w następnym numerze Niedzieli sosnowieckiej.

Tagi:
doktor honoris causa

Patriarcha Bartłomiej doktorem honoris causa Uniwersytetu Hebrajskiego

2017-12-30 18:39

RV / Jerozolima (KAI)

„W ostatnich dziesięcioleciach byliśmy świadkami docenienia roli religii w sferze publicznej i jej wkładu w podejmowanie głównych dziś wyzwań” – powiedział w Jerozolimie prawosławny patriarcha Konstantynopola, odbierając w grudniu 2017 r. doktorat honoris causa Uniwersytetu Hebrajskiego. Bartłomiej zwrócił uwagę, że wyznania religijne zachowały wielkie wartości, cenne dziedzictwo duchowe i moralne, jak też głęboką znajomość człowieka.

Massimo Finizio / pl.wikipedia.org

„Naszym największym błędem nie jest pokładanie wielkich oczekiwań w religii” – uważa Patriarcha Ekumeniczny. Jego zdaniem błędem jest „raczej nieoczekiwanie jeszcze więcej od tej ogromnej mocy duchowej, głęboko zakorzenionej w ludzkiej duszy, co do kwestii dotyczących pokoju, solidarności, znaczenia życia oraz wiecznego przeznaczenia istoty ludzkiej i stworzenia”.

„Nie możemy prawidłowo zrozumieć i ocenić ludzkich kultur w ich jedności i różnorodności bez odniesienia się do korzeni religijnych” – powiedział Bartłomiej na izraelskiej uczelni. Przyznał jednak, że niestety „obecny wybuch fundamentalizmu religijnego i straszne akty przemocy w imię wiary dostarczają współczesnym krytykom religii dalszych argumentów i przemawiają za tym, by ją utożsamiać z jej negatywnymi aspektami”. Tymczasem prawda jest taka, że przemoc to negowanie podstawowych doktryn religijnych – podkreślił w Jerozolimie patriarcha Konstantynopola. Przypomniał, że przez szereg wieków w basenie Morza Śródziemnego miało miejsce pokojowe współistnienie wyznawców judaizmu, chrześcijaństwa oraz islamu, co dowodzi, że religie mogą być pomostem między ludźmi, a dialog międzyreligijny nie oznacza zapierania się własnej wiary, tylko zmianę podejścia do innych. Może więc przyczyniać się do przezwyciężania uprzedzeń i pokojowego rozwiązania konfliktów. „Uprzedzenia i agresywność pochodzą z wypaczenia religii”, a ich wiarygodność zależy dziś bardzo od tego, czy bronią one wolności i ludzkiej godności – dodał Bartłomiej.

Odbierając w Jerozolimie honorowy doktorat Uniwersytetu Hebrajskiego, duchowy zwierzchnik prawosławia przypomniał także, iż Patriarchat Ekumeniczny prowadzi już od 40 lat dialog z Międzynarodowym Żydowskim Komitetem Konsultacji Międzyreligijnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Miłość do dzieci a stawianie wymagań

2018-06-21 09:06

Salve TV/Ks. Marek Dziewiecki

W drugiej części "O miłości naprawdę" ks. Marek Dziewiecki, psycholog, duszpasterz i rekolekcjonista porusza kwestie powołania do małżeństwa, rodziny i wyjaśnia, czy istnieje powołanie do bycia singlem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Prof. Alojzy Gryt - autor ołtarza na przyjazd Jana Pawła II w 1983 r.

2018-06-21 22:42

Agnieszka Bugała

Wysokie stopnie ołtarza, forma prostokąta z wyciętym krzyżem. Chcieliśmy włączyć teren całego hipodromu w przeżywanie tego spotkania z Papieżem. Mieliśmy zamiar w różnych miejscach postawić drewniane krzyże, aby nie mocować ich w ziemi, obsypywaliśmy belki kamieniami. Chcieliśmy, aby ludzie mieli krzyże w rękach, podnosili je do góry. Znajomi artyści, rzemieślnicy, przyjaciele zrobili krzyże i rozdawali na miejscu. Ja również mam w domu krzyż – pamiątkę wizyty Jana Pawła II – mówi prof. Alojzy Gryt, wybitny rzeźbiarz, autor szklanego „Zdroju” na wrocławskim rynku. W 1983 r. współautor papieskiego ołtarza na Partynicach.

DK Rybnik
Prof. Alojzy Gryt

Dwa lata przed wizytą Papieża kard. Gulbinowicz zwrócił się do nas – Józefa Sztajera, Leona Podsiadłego i do mnie, Alojzego Gryta – byśmy podjęli się zadania zbudowania ołtarza na przyjazd Jana Pawła II. Przedstawiliśmy kilka projektów decydując, że niezależnie od tego, który z nich wybierze Kardynał, będziemy pracować w takim składzie. Były rysunki, modele, wszystko zgodnie z procedurą. To był stan wojenny, odmienne warunki działania, ale dobry kontakt z kurią. Przygotowaliśmy dokumentację projektową – ważny był czas, nie można było zwlekać, 26 metrów wysokości, wiązanie betonu. Konstrukcja nie była zabetonowana w ziemi – na to nie było czasu. Pracownik z kurii, który nam pomagał i odpowiadał za konstrukcję, wpadł na pomysł, aby obciążyć wszystko gotowymi elementami z zewnątrz, to skróciło czas. I było rozwiązaniem genialnym. Pomysły władzy Pojawiła się myśl, że konieczne będą napisy o ziemiach odzyskanych. Władze nalegały, aby treści „zawsze z macierzą” znalazły się na placu. Zdawaliśmy sobie sprawę, że w czasie rodzącej się wyrazistości politycznej to pomysł niedobry, próbowaliśmy go obejść. Mieliśmy informacje, że telewizja musi mieć swój przejazd, aby transmitować Papieża. Sprzęt telewizyjny nie był tak sprawny, aby z odległości dwustu, trzystu metrów obraz pozostawał nadal w wysokiej ostrości. Wiedząc o tym w taki sposób ustawiliśmy plansze, odpowiednio daleko od ołtarza, aby nie było możliwości skojarzenia ich treści z ołtarzem. Operator nie mógł tego pokazać razem. Idea i Chrystus Idea to negatyw krzyża i Chrystus zmartwychwstały. Krzyż – prostopadłościan, drewniana konstrukcja obłożona płytami i pomalowana farbą. Na gruncie wrocławskim w tamtym czasie Zmartwychwstałego przedstawiało się w bieli, nie było koloru. Doszliśmy do wniosku, że ten Chrystus też będzie biały, ale, jak w gotyku, w szacie czerwonej. Zrobiliśmy model – nie można było wykonać figury w kamieniu, czasowych elementów tak się nie projektuje. Powstał metalowy szkielet z prętów. Później obłożono go jutą moczoną w kleju wikolu, dodatkowo wzmocniono gipsem połączonym z klejem. W klejeniu figury pomagali nam inni koledzy ze szkoły na Traugutta, ponieważ jej rozmiar był rzeczywiście duży, nie dalibyśmy w trójkę rady. Biały nie chce być czerwonym Kupiliśmy drogie farby i... zaczęły się problemy. Każdy kontakt koloru z tą białą, gipsowo-klejową figurą przynosił nie taki efekt, jaki początkowo zaplanowaliśmy. Nie wiedzieliśmy, na czym to niedopasowanie polega. Chlapaliśmy farbą, aby się przyzwyczaić. Grupa młodszych kolegów przyglądająca się naszej pracy mówiła: świetnie, tak po meksykańsku. Ale ten „meksyk” nas nie uspokajał. Poszliśmy z Podsiadłym do Kardynała i powiedzieliśmy mu, że spróbujemy jednak tak współcześnie, w bieli. Kardynał na to: A co mówiliście przedtem? No, że czerwony. To nie wymyślajcie, tylko zróbcie tak, jak było na początku. Decyzja zapadła. Wróciliśmy do pracowni, czasu było niewiele i metodą prób i błędów, trochę bez przekonania, pokryliśmy płaszcz czerwoną farbą. Wieczorem przed dniem, w którym dźwig miał zawieźć figurę na Partynice, odczuwałem wielki niepokój i niepewność. To zbyt ważna praca, aby nie być pewnym, że jest dobrze. Rano poprosiłem żonę, aby pojechała ze mną na Traugutta i jeszcze przed zdjęciem ze ściany zobaczyła całość. Wtedy po raz pierwszy pomyślałem, że chyba jest dobrze. Dźwig miał trudną pracę do wykonania i ekipa ludzi, którzy musieli linami zabezpieczać figurę przed odchyleniem podczas zdejmowania jej ze ściany również. Jednak kiedy nastąpiło tąpnięcie, wszyscy gwałtownie odskoczyli i puścili liny. Zostaliśmy tylko my trzej, trzymając je kurczowo i ratując tym samym owoc naszej pracy. Chrystusowi obił się palec, ale to była drobna sprawa.

Chrystus jechał na Partynice przez całe miasto. Tam dźwig podniósł figurę, aby ją zainstalować na krzyżu. Kiedy wspinała się coraz wyżej, stojąc na ziemi poczułem ogromną satysfakcję i pewność: tak, to jest świetne. Skala miejsca, właściwa perspektywa – tego brakowało w pracowni. W przygotowaniu ołtarza decydowały detale: kwiaty, kolory. Pamiętam, że pomalowaliśmy na biało czarne kable mikrofonów, aby zespalały się z resztą tła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem