Troska o nasze świątynie to zadanie nie tylko dla księży administratorów, lecz wszystkich wiernych. Pięknym przykładem troski o Kościół jest renowacja licznych starych obiektów architektury sakralnej. W ostatnim czasie widać imponujące efekty prac renowacyjnych w naszej diecezji m.in. w dąbrowskiej bazylice Najświętszej Maryi Panny Anielskiej, kościele św. Jakuba Ap. w Sączowie, kościołach św. Jana Chrzciciela w Jangrocie i Porębie Górnej, we wnętrzu bazyliki św. Andrzeja Ap. w Olkuszu i kościoła pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chechle, kościele na górze św. Doroty w Będzinie-Grodźcu czy kaplicy poświęconej św. Jakubowi Ap. w Sławkowie. Dzięki zapobiegliwości księży proboszczów troszczących się o pozyskanie środków i ofiarności wiernych widać efekty prac. Ostatnie miesiące roku kalendarzowego, pomimo spowolnienia spowodowanego pandemią, są dość pracowitymi. By skończyć na czas wykonać prace i zdążyć do odbioru przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków potrzebna jest przede wszystkim dobra pogoda. Potrzeba naszej modlitwy, by zakończyć wszelkie inwestycje i cieszyć się pięknem naszych świątyń. To tam spotkamy Boga, który jako najwyższe Piękno czyni nasz wszystkich pięknymi i przez widzialne dzieła prowadzi do zbawienia. Św. Jan Paweł II pisał, że „Piękno jest kluczem tajemnicy i wezwaniem transcendencji. Zachęca człowieka, aby poznał smak życia i umiał marzyć o przyszłości (List do artystów, 1999 r.). Słuszni zauważył przewodniczący Rady KEP ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego, bp Michał Janocha: „Pierwszym zadaniem sztuki sakralnej jest wizualizacja doświadczenia religijnego. W chrześcijaństwie doświadczenie to jest ściśle związane z Bogiem osobowym, dlatego w najgłębszym swoim nurcie sztuka religijna jest świadectwem epifanii Boga, który objawił się światu w Chrystusie. Sztuka sakralna ma funkcję kultową, jest ,,pośrednikiem” spotkania, prowadzi do adoracji – taka jest teologia obrazu. Jednocześnie sztuka pełni funkcję ewangelizacyjną. Wyrasta z wiary Kościoła i do tej wiary prowadzi”.