Podobnie jak w innych diecezjach, tak również w diecezji sosnowieckiej powołana jest Komisja do spaw Sztuki Sakralnej. Stanowi ona organ doradczy Biskupa Diecezjalnego w sprawach odnoszących się do sztuki w obrębie miejsc świętych, a więc kościołów i placów przykościelnych, kaplic publicznych oraz cmentarzy. Troska o zabytki powierzona jest wszystkim, a szczególnie Wojewódzkiemu i Diecezjalnemu Konserwatorowi Zabytków.

Diecezjalny Konserwator Zabytków stoi na czele Komisji do spraw Sztuki Sakralnej. Składa się ona z kilku osób. W obecnie powołanej komisji zasiada przewodniczący: ks. Tomasz Zmarzły i członkowie: ks. Andrzej Stasiak, Bogdan Czesak oraz Sylwia Nowak. – Ocenie Komisji podlegają wszelkie inwestycje w dziedzinie sztuki sakralnej dotyczących m.in. wyposażenia wnętrz obiektów zabytkowych i współczesnych, budownictwa kościelnego, zagospodarowania terenu przykościelnego oraz administrowania obiektami znajdującymi się na cmentarzu. Wszystkie zatem prowadzone prace w kościołach winny być konsultowane z Komisją, a planowane przedsięwzięcia winny zyskać pozytywną jej opinię. Niedopuszczalną jest sprawą działanie w obiektach sakralnych, pozostawiając w nich trwały ślad, bez jakichkolwiek konsultacji. Nadal obowiązują i nie zostały uchylone przepisy Kodeksu Prawa Kanonicznego i prawa liturgicznego, dekrety Stolicy Apostolskiej oraz instrukcji biskupa diecezjalnego – stwierdza ks. Tomasz Zmarzły. Na internetowej stronie diecezjalnej w zakładce Komisja ds. Sztuki można znaleźć Statut komisji oraz Instrukcję biskupa sosnowieckiego dotyczącą obiektów zabytkowych i budownictwa kościelnego diecezji sosnowieckiej. W diecezji godnymi uwagi są najstarsze budowle sakralne. Z okresu romańskiego zachowały się one w Siewierzu i Gieble. Nieco późniejsze, bo z XIII i XIV w. są świątynie w Sławkowie, Olkuszu, Pilicy i Będzinie.

Ciekawym zjawiskiem są zabytkowe obiekty drewniane. Wśród doskonale zachowanych na terenie Diecezji Sosnowieckiej wymienić należy kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Mostku z 1571 r., św. Marka w Rodakach z ok. 1601 r., kościół szpitalny Niepokalanego Poczęcia NMP w Wolbromiu z 1638 r., św. Katarzyny w Ulinie Wielkiej z 1655 r., św. Wawrzyńca w Bobrownikach z 1669 r., św. Marcina w Porębie Dzierżnej z 1766 r. oraz św. Mikołaja i św. Wawrzyńca w Dłużcu z roku 1768. Wchodzą one w grupę obiektów tworzących szlak architektury drewnianej województwa małopolskiego i śląskiego. Nie sposób pominąć również okazałych świątyń z przełomu XIX/XX w., m.in. Wniebowzięcia NMP, św. Tomasza, św. Jana Chrzciciela, św. Joachima w Sosnowcu, NMP Anielskiej i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dąbrowie Górniczej oraz św. Stanisława w Czeladzi.

W Liście do artystów pisał św. Jan Paweł II: „Aby głosić orędzie, które powierzył mu Chrystus, Kościół potrzebuje sztuki. Musi bowiem sprawiać, aby rzeczywistość duchowa, niewidzialna, Boża, stawała się postrzegalna, a nawet w miarę możliwości pociągająca. Musi zatem wyrażać w zrozumiałych formułach to, co samo w sobie jest niewyrażalne. Piękno jest kluczem tajemnicy i wezwaniem transcendencji. Zachęca człowieka, aby poznał smak życia i umiał marzyć o przyszłości”.